Wyprawa 2017: Park Stanowy Valley of Fire

Z Doliny Śmierci ruszyliśmy na wschód, w kierunku pustyni Amargosa i granicy ze stanem Nevada. Zaraz po wjeździe do Nevady skręciliśmy w kierunku Las Vegas, jadąc wzdłuż granicy pustynnego poligonu Nellis, na którym testowano dawniej broń jądrową,  opracowywano najbardziej zaawansowane samoloty (np. Lockheed U-2, Lockheed A-12, Lockheed SR-71Lockheed F-117), a także przetrzymywano kosmitów (przynajmniej według magazynu Faktor X).

DSCF2449.jpg

Łapacz bydła na drodze stanowej nr 373

Las Vegas ominęliśmy umiarkowanie szerokim łukiem i zatrzymaliśmy się na noc w Overton, niedaleko sztucznego jeziora Mead i naszego głównego celu, parku stanowego Valley of Fire (po polsku to jakby „Dolina mjr. »Ognia«”). Kolejny dzień rozpoczęliśmy od krótkiej wycieczki do  miejscowości St. Thomas, w której – zgodnie z planem – nie było zupełnie nic. A nie było nic, ponieważ 80 lat temu miejscowość została opuszczona, gdyż jej obszar miał zostać zalany projektowanym w owym czasie jeziorem Mead, piętrzącym wodę nad tamą Hoovera. Tego samego Hoovera, który był menedżerem futbolowej drużyny Stanforda w pierwszych latach jej istnienia. Czytaj dalej

Reklamy

Wyprawa 2017: w Dolinie Śmierci

Świąteczną przerwę wykorzystaliśmy w tym roku bardzo owocnie. Chociaż nie udało nam się odwiedzić Polski, jak to miewało miejsce w latach ubiegłych, zamiast dobrym japońskim zwyczajem pracować w labie, udaliśmy się na jedenastodniową wyprawę samochodem. Kemping samochodowy ćwiczyliśmy już w Big Sur kilka tygodni temu, teraz nadszedł czas na prawdziwe wyzwanie.

Zaplanowana trasa wycieczki prowadziła na wschód. Dlaczego? Ponieważ na północy jest podobnie jak tu, tylko zimniej (a przypominam, że bądź co bądź, mamy zimę), na południu było cieplej, ale jeszcze kilka dni przed wyjazdem szalały tam pożary, a na zachodzie mamy ocean. Poza tym wschód to góry Sierra Nevada, a dalej pustynie, kaniony, Wielka Kotlina, a w nich mnóstwo atrakcji przyrodniczych pierwszej klasy. Postanowiliśmy więc ruszyć najpierw do Doliny Śmierci, położonej jeszcze na rubieżach Kalifornii, a potem do kolejnych stanów: Nevady, Arizony i Utah. Czytaj dalej

Rzut oka na San Francisco

Obowiązkowym punktem każdej wycieczki w naszej okolicy jest San Francisco. Miasto jest położone w bardzo malowniczym miejscu. Leży na końcu półwyspu, na północnym krańcu gór Santa Cruz. Od zachodu ograniczone jest Oceanem Spokojnym, od wschodu zatoką San Francisco. Na północy, zaraz za cieśniną Golden Bridge, ciągną się kolejne wzgórza, a także kilka wysp, z których jedna mieści więzienie Alcatraz.

Położeniu geograficznemu San Francisco zawdzięcza specyficzny mikroklimat. Doskwiera słońce, bezchmurne niebo i 30 stopni Celsjusza w południowej części półwyspu? Zapraszamy 50 km na północ, do SF, aby cieszyć się mgłą, chłodem, wiatrem, a może nawet deszczem!

Przed odwiedzeniem tego miasta ciężko jest jednak wymienić z nazwy więcej niż jedną–dwie główne atrakcje. Najprostszy do skojarzenia jest most Golden Gate, symbol tego miasta. Ale co więcej? Na to pytanie mam już kilka odpowiedzi, ale z wyjawieniem ich poczekam, aż poznam miasto lepiej. Kilka podpowiedzi znajduje się na zdjęciach poniżej.

DSCF1682

DSCF1637

DSCF1633

DSCF1554

DSCF1549

DSCF1524

DSCF1506

DSCF1494

DSCF1487

DSCF1462

DSCF1459

 

Spacer po Koto-ku

Na południowy wschód od Tokio leżą dwa ważne punkty turystyczne: Odaiba, wyspa pełna różnorakich atrakcji (choć niektórzy utrzymują, że liczy się tam tylko miniaturowa Statua Wolności), oraz targ rybny Tsukiji. Pomiędzy nimi, a także trochę dalej na wschód, znajdują się tereny wśród turystów niezbyt popularne: poprzecinane kanałami wysepki dzielnicy Koto-ku, a także odrębne administracyjnie Kachidoki i Tsukishima.

Pierwszy raz trafiłem tam ponad rok temu, podczas nocnego spaceru po Tokio. Choć wtedy miałem inny plan zwiedzania, zamknięty Rainbow Bridge zmusił mnie do powrotu „do cywilizacji” właśnie przez wysepki Koto-ku. Ponieważ okolica wydawała się ciekawa, kolejne podejście do zwiedzania miało miejsce zeszłego lata. Niestety, wówczas silny deszcz i dziurawe buty utrudniły szczegółowe zapoznanie się z terenem. Kolejną próbę zwiedzania podjąłem dzisiaj – i wyszło tak, jak chciałem. Czytaj dalej

Katahira 2-1-1 na Instagramie

Moi Drodzy!

Katahira 2-1-1 doczekała się swojego instagramowego profilu z właściwą sobie nazwą (@katahira211) i z tego miejscam zachęcam do jego obserwowania (czy jak to tam na polski przetłumaczono).

Nie oznacza to, że z bloga znikają zdjęcia; będę po prostu wrzucał zbiorczo wybrane najlepsze ujęcia z tego, co pojawia się na koncie instagramowym na sztuki.

DSCF0347-1.jpg

Zachęcam także do zapoznania się z profilem Pauliny (@ohayorinka), która robi tam nieporównywalnie większą karierę swoimi szkicami i rysunkami.

IMG_5889.PNG

A wszystkim zainteresowanym i niezainteresowanym życzę udanego i zdrowego roku 2017!

Jeszcze trochę zdjęć

Korzystając ze sprzyjającego układu gwiazd na rynku fotograficznym oraz innych okoliczności, posłałem na zasłużoną emeryturę mój aparat fotograficzny. Służył mi przez 7 lat z okładem i nie zawodził, więc szkoda było się z nim żegnać. Ale z drugiej strony wygodnie mieć używalne ISO powyżej 400 (nie miał jeszcze CMOSa) i przy okazji odciążyć trochę stare plecy.

Jakoś przy okazji stwierdziłem, że może za dużo przez te półtora roku siedziałem w labie, a za mało łaziłem po mieście. A Tokio jest chyba najlepszym miastem do łażenia w jakim byłem – o ile nie jest pierońsko gorąco albo nie pada. Z drugiej jednak strony postęp badań wydaje się trochę bardziej perspektywiczny, niż rzeczone łażenie, i to z tego postępu będą mnie rozliczać przyszli pracodawcy (a przynajmniej tak lubię sobie mówić; ponieważ ostatnio jestem w środku poszukiwań pracy, widzę, że to chyba nie do końca tak działa). Czytaj dalej

Muzeum Nikona w Tokio

W Tokio i okolicach jest mnóstwo muzeów i większość mi znanych ma bardzo rozsądne ceny biletów wstępu. Dlatego też turyści z niewielkim budżetem mogą sobie pozwiedzać do woli. Kilka dni temu przeczytałem o mieszczącym się w mieście Hachioji muzeum Olympusa, znanego producenta sprzętu optycznego (fotografia, mikroskopy). Okazało się, że inne firmy też mają takie placówki, a w dodatku zlokalizowane w bardziej wielkomiejskich lokacjach. I, po krótkim planowaniu, udałem się w sobotę do muzeum Nikona. Czytaj dalej