Wyprawa 2017: Park Narodowy Zion

Kolejnym punktem naszej wyprawy był Park Narodowy Zion. Zion znajduje się w stanie Utah, stosunkowo niedaleko naszego wcześniejszego punktu postojowego, Bryce Canyon. W zeszłym roku odwiedziło go nieco ponad 4,5 miliona gości, co dało mu tytuł trzeciego najchętniej odwiedzanego parku narodowego w Stanach w 2017 roku. Ponieważ nasze przeziębienia nie odpuszczały, a poza kempingami nocleg na terenie parku nie należał do najtańszych, naszą bazę wypadową urządziliśmy w miejscowości Kanab, leżącej ok. godzinę drogi od serca parku. Okazało się, że na przedmieściach Kanab znajduje się siedziba rodzinnej firmy ScopeCraft, produkującej profesjonalne teleskopy (np. SC-2438 dostępny za 45 000 dolarów). Ponieważ właściciele posiadają w ogródku jeden ze swoich teleskopów, postanowiliśmy tam podjechać i spróbować go zobaczyć. Niestety z drogi leżącej przed ich domem niewiele było widać (a potem na mapach satelitarnych zobaczyliśmy, że teleskopy – oczywiście – są ukryte w hangarze), więc specjalnie z tej krótkiej wycieczki nie skorzystaliśmy. Odkryliśmy natomiast, do czego teleskop okazał się zbędny, że nasz dzielny samochód dostał gdzieś na drodze strzała kamieniem i w efekcie ma w osłonie przedniego zderzaka pięciocentymetrową dziurę.

W centrum Kanab znajdowało się jeszcze jedno ważne dla nas miejsce: punkt informacyjny wydający przepustki wejścia do The Wave, popularnej wśród turystów formacji skalnej, którą chcieliśmy odwiedzić w kolejnych dniach. W celu ograniczenia ruchu turystycznego i zachowania formacji w jak najlepszym stanie, punkt informacyjny organizuje każdego ranka loterię, w której można zdobyć jedną z przepustek na kolejny dzień, przy czym dzienny limit gości wynosi 10 osób. Postanowiliśmy spróbować szczęścia i rano, przed wyruszeniem do Zionu, zameldowaliśmy się w miejscu loterii. Mimo że do otwarcia zgłoszeń zostało jeszcze 30 minut, w budynku znajdowało się już ok. 50 osób, a kolejni napływali z niezbyt optymistycznie wyglądającą dla nas dynamiką. Zdecydowaliśmy więc, że zrezygnujemy z tego punktu i zamiast czekać godzinę na wyniki loterii, wyruszymy do Zionu wcześniej. Czytaj dalej

Reklamy

Wyprawa 2017: Park Narodowy Bryce Canyon

Pu.

Z pięknej Valley of Fire wyruszyliśmy w kierunku kolejnego celu, parku narodowego Bryce Canyon. Był to najzimniejszy punkt naszej wyprawy (temperatura w nocy spadła do –10 stopni Celsjusza) i dlatego zawczasu zarezerwowaliśmy sobie nocleg w znajdującym się tam pensjonacie, przez co nasza wyprawa straciła trochę na elastyczności, ale zyskała na wygodzie. Dla dwójki przeziębionych podróżników to całkiem dobry interes.

Ponieważ podróż najkrótszą droga miała zająć cztery godziny, a wyjechaliśmy z Valley of Fire dość wcześnie, postanowiliśmy nadłożyć trochę drogi i przejechać przez jeden z najpopularniejszych parków w Stanach, czyli Zion National Park. I tak mieliśmy w planach go odwiedzić kilka dni później, ale zdecydowaliśmy rzucić na niego okiem z okien samochodu. A w dodatku mogliśmy skorzystać z naszego kupionego dwa dni wcześniej rocznego biletu „America the Beautiful”, upoważniającego do darmowego wstępu do wszystkich parków narodowych. Taki bilet kosztuje 80 dolarów i zapewnia wstęp właścicielowi oraz pasażerom w jego samochodzie. Przez rok. Zgodnie uważamy, że najlepszy sposób na wydanie 100 dolarów to właśnie „America the Beautiful” i 25 litrów benzyny.

Podróż, choć w planach niezbyt długa, prowadziła przez trzy stany (Nevada, Arizona, Utah), dwie strefy czasowe (wyruszyliśmy ze strefy czasu pacyficznego, by nie powiedzieć „spokojnego”, i wjechaliśmy do strefy czasu górskiego) i długi tunel, i tak się przeciągnęła, że dojechaliśmy do Bryce niedługo przez zmierzchem. U celu czekał na nas zaśnieżony las iglasty; miła odmiana po piachu, skałach i pustyni. Po szybkim zameldowaniu się ruszyliśmy na pobliski punkt widokowy, Inspiration Point, z którego mieliśmy nadzieję obejrzeć zachód Słońca. Nie był to akurat interes stulecia, bo punkt widokowy był zorientowany na wschód, ale dzięki temu pierwszy raz zobaczyliśmy w pełnej krasie Bryce Canyon. Czytaj dalej

Jeszcze trochę zdjęć

Korzystając ze sprzyjającego układu gwiazd na rynku fotograficznym oraz innych okoliczności, posłałem na zasłużoną emeryturę mój aparat fotograficzny. Służył mi przez 7 lat z okładem i nie zawodził, więc szkoda było się z nim żegnać. Ale z drugiej strony wygodnie mieć używalne ISO powyżej 400 (nie miał jeszcze CMOSa) i przy okazji odciążyć trochę stare plecy.

Jakoś przy okazji stwierdziłem, że może za dużo przez te półtora roku siedziałem w labie, a za mało łaziłem po mieście. A Tokio jest chyba najlepszym miastem do łażenia w jakim byłem – o ile nie jest pierońsko gorąco albo nie pada. Z drugiej jednak strony postęp badań wydaje się trochę bardziej perspektywiczny, niż rzeczone łażenie, i to z tego postępu będą mnie rozliczać przyszli pracodawcy (a przynajmniej tak lubię sobie mówić; ponieważ ostatnio jestem w środku poszukiwań pracy, widzę, że to chyba nie do końca tak działa). Czytaj dalej