Katahira 2-1-1 na Instagramie

Moi Drodzy!

Katahira 2-1-1 doczekała się swojego instagramowego profilu z właściwą sobie nazwą (@katahira211) i z tego miejscam zachęcam do jego obserwowania (czy jak to tam na polski przetłumaczono).

Nie oznacza to, że z bloga znikają zdjęcia; będę po prostu wrzucał zbiorczo wybrane najlepsze ujęcia z tego, co pojawia się na koncie instagramowym na sztuki.

DSCF0347-1.jpg

Zachęcam także do zapoznania się z profilem Pauliny (@ohayorinka), która robi tam nieporównywalnie większą karierę swoimi szkicami i rysunkami.

IMG_5889.PNG

A wszystkim zainteresowanym i niezainteresowanym życzę udanego i zdrowego roku 2017!

Jak przetrwać japońską zimę?

Japonia nie kojarzy się w Polsce ze srogimi zimami. Po części dlatego, że najpopularniejszym okresem wyjazdowym jest kwiecień–październik, a w tym czasie praktycznie zawsze w Tokio jest cieplej, niż w Warszawie. Pod drugie, turyści odwiedzają zazwyczaj Tokio i Kyoto/Osakę, a przecież Japonia to nie tylko wielkie metropolie!

Najniższe temperatury w Japonii panują na dalekiej północy, czyli wyspie Hokkaido. Głównym miastem regionu jest Sapporo, które możemy kojarzyć z corocznym turniejem skoków narciarskich, ewentualnie z zimową olimpiadą w 1972 roku, a niektórzy także z popularną japońską marką piwa. Miasto to odwiedziłem dwa razy, oba w zimie; raz służbowo, raz rozrywkowo (co na blogu jest opisane).

Z kolei silne opady śniegu to nie tylko domena dalekiej północy, ale też części kraju, położonej „po wewnętrznej” stronie wyspy Honshu, czyli od strony Morza Japońskiego (albo Morza Wschodniego, jak by chcieli niektórzy). W efekcie w położonym na północnym wschodzie Sendai opady śniegu są nieporównywalnie mniejsze, niż w sąsiedniej Yamagacie, a także w leżących bardziej na południe prefekturach Niigata, Toyama czy Fukui. Ekstremalny przykład zaśnieżonego obszaru to prowadząca przez górskie przełęcze droga między Tateyamą a Kurobe, popularny obiekt wycieczek wiosną. Czytaj dalej

Alkohole w Japonii: sake (cz.2)

Jeśli staliśmy się posiadaczami butelki sake i chcemy spróbować zawartości, jako początkujący możemy stanąć przed dylematem – w jaki sposób ten trunek pić? A dokładniej: jak, w czym i z czym.

Zasadniczo sake pije się bez dodatków – choć fizycznie wykonalne jest picie na wiele sposobów: z lodem, colą, oranżadą Helleną bądź FKZ (Fantastyczny Klub Zet – fybierz, kup, zpróbuj), można też zrobić nieszczęsne sake bomb, ale po co?

Nie ma sztywnych reguł dotyczących temperatury podawania sake. W zależności od okazji i osobistych preferencji możemy pić je w temperaturze pokojowej, schłodzone (ale nie zamrożone), bądź podgrzane. W moim otoczeniu zazwyczaj pije się je schłodzone, ponieważ konsumpcja przeprowadzana jest spontanicznie, kosztem zawartości labowej lodówki. Polecam jednak spróbować sake lekko podgrzanego lub takiego w temperaturze otoczenia. Jeżeli konkretne sake nie przypadło nam do gustu, dajmy mu szansę w formie schłodzonej, bo niska temperatura zdusi nieco aromaty. Czytaj dalej

Japońska rachuba lat

Zanim pojawi się kolejna część alkoholowej sagi, temat nieco powiązany – japoński sposób rachuby lat. Turystom przyjeżdżającym tu na dwa tygodnie może to umknąć, ale Japończycy stosują swój oryginalny sposób liczenia lat, z podziałem na ery.

W Japonii powszechnie korzysta się z kalendarza gregoriańskiego; każdy wie, że mamy teraz rok 2016, jest dwanaście miesięcy zmieniających się tak, jak w Polsce (tyle, że mają nudniejsze współczesne nazwy: miesiąc pierwszy, miesiąc drugi…). Lata przestępne też się zgadzają. Format zapisu dat jest inny, niż w większości krajów cywilizowanych: rrrr年mm月dd日 [年 (nen) oznacza rok, 月 (gatsu) miesiąc, a 日 (nichi) dzień]. Przykładowo datę dzisiejszą, dziewiątego października, zapiszemy 2016年10月9日 albo prościej 2016/10/09. Bardzo to wygodnie przy nazywaniu plików komputerowych, bo jeśli zaczynamy nazwę od daty, to pliki posortowane alfabetycznie ustawiają nam się także chronologicznie. Czytaj dalej

Jeszcze trochę zdjęć

Korzystając ze sprzyjającego układu gwiazd na rynku fotograficznym oraz innych okoliczności, posłałem na zasłużoną emeryturę mój aparat fotograficzny. Służył mi przez 7 lat z okładem i nie zawodził, więc szkoda było się z nim żegnać. Ale z drugiej strony wygodnie mieć używalne ISO powyżej 400 (nie miał jeszcze CMOSa) i przy okazji odciążyć trochę stare plecy.

Jakoś przy okazji stwierdziłem, że może za dużo przez te półtora roku siedziałem w labie, a za mało łaziłem po mieście. A Tokio jest chyba najlepszym miastem do łażenia w jakim byłem – o ile nie jest pierońsko gorąco albo nie pada. Z drugiej jednak strony postęp badań wydaje się trochę bardziej perspektywiczny, niż rzeczone łażenie, i to z tego postępu będą mnie rozliczać przyszli pracodawcy (a przynajmniej tak lubię sobie mówić; ponieważ ostatnio jestem w środku poszukiwań pracy, widzę, że to chyba nie do końca tak działa). Czytaj dalej

Alkohole w Japonii: sake (cz. 1)

Gdyby zapytać przeciętnego mieszkańca Grand Rapids, MI, jaki jest najbardziej japoński z alkoholi, to z dużym prawdopodobieństwem usłyszelibyśmy, że sake. Ciężko powiedzieć, co może oznaczać „najbardziej japoński”, ale jakoś tak już wyszło, że sake kojarzy nam się z Japonią najsilniej, nawet jeśli nigdy nie mieliśmy szansy tego napitku spróbować.

W tym miejscu należy wystosować ostrzeżenie; jeśli szanowny czytelnik będzie sobie mówił pod nosem „sake, sake, sake, sake”, a ktoś rzuci mu się do gardła, wyjąc „nihonshu!” to proszę się nie dać, bo agresja ta nie jest usprawiedliwiona. Już tłumaczę o czym mówię. Polskie słowo sake, podobnie jak angielskie sake, rosyjskie саке oraz portugalskie saquê, pochodzą od japońskiego sake, które samo w sobie, pisane alfabetem, precyzyjnego znaczenia nie ma. Kluczem jest kanji, 酒, którego jednym z czytań jest sake (a innym shu), a które reprezentuje alkohol. I teraz zaczynają się schody, bo o ile w Japonii można wszędzie zobaczyć znak 酒, to nikt nie powie sobie od tak „sake”. Czytaj dalej

Postępy, postępy…

Za kulisami Katahiry działo się ostatnio bardzo dużo. Rozkładowo miałem przebywać w Japonii 3,5 roku, do września 2016 (czyli z grubsza do teraz). A skutkiem różnych wydarzeń plan się nieco zmienił, dlatego przygotowałem mały apdejt.

Po pierwsze, udało mi się napisać, wydrukować (to chyba było najtrudniejsze) i obronić doktorat. Kolejność wykonywanych czynności była nieco inna niż w Polsce, dlatego dla potencjalnych zainteresowanych ją krótko opiszę, choć szczegóły zależą od wydziału i uniwersytetu.

Aby przystąpić do obrony, należy mieć wymaganą liczbę publikacji naukowych. U nas wymagano jednego artykułu, ale na innych uniwersytetach mogą być wymagane dwie, trzy, a nawet cztery publikacje. Premiuje to japońskich studentów, którzy pracują często w jednym labie od trzeciego–czwartego roku studiów licencjackich, więc mają rok–dwa, potem dwa lata magistra, potem trzy doktoratu i przez ten czas mogą sobie bez problemu napstrykać publikacji. Jeśli jednak ktoś zaczyna doktorat „od zera”, to ciężko mu napisać trzy nowatorskie, sensowne prace z trzech lat doktoratu (muszą być „pierwszoautorskie”), więc zazwyczaj dopycha się „byle czym” – byle tylko opublikować – i skutek ma to mizerny. Czytaj dalej